maid
Bezimienny zbrodniarz wojenny, człowiek, który przez lata z dziką przyjemnością pozbawiał innych ludzi życia, rodzin i nadziei, ukrywa się w jakimś niezidentyfikowanym miejscu przed tymi, którzy chcą mu wymierzyć sprawiedliwość. Jego jedynym kontaktem ze światem zewnętrznym jest pokojówka, młoda dziewczyna oddelegowana, by mu pomóc w "zwyczajnym życiu". Z początku jest między nimi dystans, z jej strony nawet pewna pogarda, ale z czasem zaczynają ze sobą rozmawiać, wymieniać się argumentacjami, opowiadać o rzeczach, które ich zdefiniowały. Oboje wpływają na swoje postrzeganie świata. Pojawia się fascynacja, być może nawet jakiś rodzaj zrozumienia. Pytanie czy to wystarczy, żeby uciszyć wątpliwości sumienia?
Bezimienny zbrodniarz wojenny, człowiek, który przez lata z dziką przyjemnością pozbawiał innych ludzi życia, rodzin i nadziei, ukrywa się w jakimś niezidentyfikowanym miejscu przed tymi, którzy chcą mu wymierzyć sprawiedliwość. Jego jedynym kontaktem ze światem zewnętrznym jest pokojówka, młoda dziewczyna oddelegowana, by mu pomóc w "zwyczajnym życiu". Z początku jest między nimi dystans, z jej strony nawet pewna pogarda, ale z czasem zaczynają ze sobą rozmawiać, wymieniać się argumentacjami, opowiadać o rzeczach, które ich zdefiniowały. Oboje wpływają na swoje postrzeganie świata. Pojawia się fascynacja, być może nawet jakiś rodzaj zrozumienia. Pytanie czy to wystarczy, żeby uciszyć wątpliwości sumienia?
Bezimienny zbrodniarz wojenny, człowiek, który przez lata z dziką przyjemnością pozbawiał innych ludzi życia, rodzin i nadziei, ukrywa się w jakimś niezidentyfikowanym miejscu przed tymi, którzy chcą mu wymierzyć sprawiedliwość. Jego jedynym kontaktem ze światem zewnętrznym jest pokojówka, młoda dziewczyna oddelegowana, by mu pomóc w "zwyczajnym życiu". Z początku jest między nimi dystans, z jej strony nawet pewna pogarda, ale z czasem zaczynają ze sobą rozmawiać, wymieniać się argumentacjami, opowiadać o rzeczach, które ich zdefiniowały. Oboje wpływają na swoje postrzeganie świata. Pojawia się fascynacja, być może nawet jakiś rodzaj zrozumienia. Pytanie czy to wystarczy, żeby uciszyć wątpliwości sumienia?
Bezimienny zbrodniarz wojenny, człowiek, który przez lata z dziką przyjemnością pozbawiał innych ludzi życia, rodzin i nadziei, ukrywa się w jakimś niezidentyfikowanym miejscu przed tymi, którzy chcą mu wymierzyć sprawiedliwość. Jego jedynym kontaktem ze światem zewnętrznym jest pokojówka, młoda dziewczyna oddelegowana, by mu pomóc w "zwyczajnym życiu". Z początku jest między nimi dystans, z jej strony nawet pewna pogarda, ale z czasem zaczynają ze sobą rozmawiać, wymieniać się argumentacjami, opowiadać o rzeczach, które ich zdefiniowały. Oboje wpływają na swoje postrzeganie świata. Pojawia się fascynacja, być może nawet jakiś rodzaj zrozumienia. Pytanie czy to wystarczy, żeby uciszyć wątpliwości sumienia?
Bezimienny zbrodniarz wojenny, człowiek, który przez lata z dziką przyjemnością pozbawiał innych ludzi życia, rodzin i nadziei, ukrywa się w jakimś niezidentyfikowanym miejscu przed tymi, którzy chcą mu wymierzyć sprawiedliwość. Jego jedynym kontaktem ze światem zewnętrznym jest pokojówka, młoda dziewczyna oddelegowana, by mu pomóc w "zwyczajnym życiu". Z początku jest między nimi dystans, z jej strony nawet pewna pogarda, ale z czasem zaczynają ze sobą rozmawiać, wymieniać się argumentacjami, opowiadać o rzeczach, które ich zdefiniowały. Oboje wpływają na swoje postrzeganie świata. Pojawia się fascynacja, być może nawet jakiś rodzaj zrozumienia. Pytanie czy to wystarczy, żeby uciszyć wątpliwości sumienia?
Bezimienny zbrodniarz wojenny, człowiek, który przez lata z dziką przyjemnością pozbawiał innych ludzi życia, rodzin i nadziei, ukrywa się w jakimś niezidentyfikowanym miejscu przed tymi, którzy chcą mu wymierzyć sprawiedliwość. Jego jedynym kontaktem ze światem zewnętrznym jest pokojówka, młoda dziewczyna oddelegowana, by mu pomóc w "zwyczajnym życiu". Z początku jest między nimi dystans, z jej strony nawet pewna pogarda, ale z czasem zaczynają ze sobą rozmawiać, wymieniać się argumentacjami, opowiadać o rzeczach, które ich zdefiniowały. Oboje wpływają na swoje postrzeganie świata. Pojawia się fascynacja, być może nawet jakiś rodzaj zrozumienia. Pytanie czy to wystarczy, żeby uciszyć wątpliwości sumienia?
Kobayashi to przeciętna pracowniczka biurowa, która prowadzi raczej nudne i samotne życie w niewielkim mieszkanku. Tę szarą rzeczywistość przerywa jej raczej przypadkowe uratowanie pewnej smoczycy. Tooru, bo tak ma na imię wspomniana smoczyca, uważa ludzi za pośrednie istoty i ma w zwyczaju patrzeć na nich z góry, nic więc dziwnego, że nie może pozwolić sobie na zawdzięczanie czegokolwiek jednemu z nich. Decyduje się przyjąć postać pokojówki (choć nie udaje się jej zbytnio zamaskować rogów i długiego ogona) i wprowadza się do mieszkania Kobayashi z zamiarem spłacenia powstałego długu. Ani myśli przy tym pytać się, co biedna kobieta o tym wszystkim sądzi. Tym samym rozpoczyna się pełne przeróżnych wypadków i niecodziennych wydarzeń wspólne życie tej dwójki.
W rezydencji Domu Cieni mieszkają dziwni lokatorzy — a konkretniej, istoty bez twarzy. Służą im żywe lalki, które dla mieszkańców domu są nie tylko pokojówkami, ale także ich obliczami w kontaktach z innymi. Jakie sekrety skrywa dom przed Kate i Emilico, Cieniem i Twarzą, które niedawno zaczęły wspólne życie w tym miejscu?
Jest Dzień Matki, rok 1924. Choć to ciepły, wiosenny dzień, Jane Fairchild, gosposia i sierota, jest sama. Jej pracodawcy, państwo Niven, wybyli, a Jane ma rzadką okazję spędzić czas ze swoim kochankiem. Paul mieszka w pobliskiej posiadłości. On i Jane od dawna są kochankami, choć Paul jest zaręczony z inną kobietą, przyjaciółką z dzieciństwa i córką znajomych swoich rodziców. Nieprzewidywalne zbiegi wydarzeń sprawią, że życie Jane odmieni się na zawsze.
