Ferzan Özpetek

Lata 70., Rzym, pracownia krawiecka prowadzona przez dwie siostry, w której powstają niezwykle piękne i dopracowane kostiumy filmowe. To tu, między śmiechem a łzami, poznajemy namiętności, tęsknoty i lęki głównych bohaterek oraz ich współpracownic podzielających tę samą pasję do szycia. Włoski klimat, kolory, humor nadają lekkości głębokiej i mocnej opowieści o emocjach. Ten film to utkana ze wspomnień podróż, która pozwala poczuć siłę, wrażliwość i piękno ukryte w codziennych losach kobiet. To kino, które przypomina, że każda z nas jest ważna - niezależnie od tego, czy jest na scenie, czy za kulisami.

Reżyser filmowy zbiera swoje ulubione aktorki, te, z którymi pracował i te, które kochał. Chce nakręcić film o kobietach, ale niewiele zdradza: obserwuje je, bierze wskazówki, aż jego wyobraźnia rzuca je w inną epokę, w przeszłość, gdzie hałas maszyn do szycia wypełnia miejsce pracy obsługiwane i zaludnione przez kobiety, gdzie mężczyźni mają drugorzędne i marginalne role, a kino można opowiedzieć z innej perspektywy: kostiumu. Pomiędzy samotnością, namiętnościami, lękami, rozdzierającą serce nieobecnością i nierozerwalnymi więzami, rzeczywistość i fikcja przenikają się, podobnie jak życie aktorek i życie postaci.