amputation

Dystopijna wizja przyszłości, w której tysiące Amerykanów, sklasyfikowanych jako nieprzydatnych dla społeczeństwa, jest bezceremonialnie wyrzucanych na pustynne pustkowia niedaleko Texasu. W tym jałowym skrawku ziemi niczyjej, otoczonym zewsząd cywilizowanym społeczeństwem, panują brutalne prawa. Jedną z wygnanych jest młoda, kaleka dziewczyna – Arlen (Suki Waterhouse), która podczas wędrówki po pustkowiach zostaje złapana przez bandę dzikich kanibali. Aby przetrwać będzie musiała spróbować znaleźć własne miejsce w tym świecie, w którym ludzie zjadają się nawzajem. Arlen szybko zorientuje się, że ocena dobra i zła w dużej mierze zależy od tego, z kim w danym momencie dzieli swój los.

Amir ma wszystko – kochającą i tolerancyjną dziewczynę, przyjaciół i nową pracę. Jest zdrowy, ma obie ręce i nogi. I w tym właśnie tkwi problem. Bo Amir jest apotemnofilem – obsesyjnie marzy o amputacji. Chciałby, aby jego prawa noga zgniła i odpadła. To pragnienie zżera go od środka i nie pozwala normalnie funkcjonować. Czuje się niespełniony, a do szczęścia brakuje mu jedynie szybkiego cięcia nad kolanem. Godzinami maluje też autoportrety – w swojej wizji uśmiechnięty siedzi na wózku, wreszcie jest sobą. Kiedy poznaje podobną do siebie, marzącą o ślepocie kobietę, wydaje się, że wreszcie będzie mógł zrealizować swój cel. Czy wystarczy mu odwagi?

Amir ma wszystko – kochającą i tolerancyjną dziewczynę, przyjaciół i nową pracę. Jest zdrowy, ma obie ręce i nogi. I w tym właśnie tkwi problem. Bo Amir jest apotemnofilem – obsesyjnie marzy o amputacji. Chciałby, aby jego prawa noga zgniła i odpadła. To pragnienie zżera go od środka i nie pozwala normalnie funkcjonować. Czuje się niespełniony, a do szczęścia brakuje mu jedynie szybkiego cięcia nad kolanem. Godzinami maluje też autoportrety – w swojej wizji uśmiechnięty siedzi na wózku, wreszcie jest sobą. Kiedy poznaje podobną do siebie, marzącą o ślepocie kobietę, wydaje się, że wreszcie będzie mógł zrealizować swój cel. Czy wystarczy mu odwagi?

Amir ma wszystko – kochającą i tolerancyjną dziewczynę, przyjaciół i nową pracę. Jest zdrowy, ma obie ręce i nogi. I w tym właśnie tkwi problem. Bo Amir jest apotemnofilem – obsesyjnie marzy o amputacji. Chciałby, aby jego prawa noga zgniła i odpadła. To pragnienie zżera go od środka i nie pozwala normalnie funkcjonować. Czuje się niespełniony, a do szczęścia brakuje mu jedynie szybkiego cięcia nad kolanem. Godzinami maluje też autoportrety – w swojej wizji uśmiechnięty siedzi na wózku, wreszcie jest sobą. Kiedy poznaje podobną do siebie, marzącą o ślepocie kobietę, wydaje się, że wreszcie będzie mógł zrealizować swój cel. Czy wystarczy mu odwagi?

Amir ma wszystko – kochającą i tolerancyjną dziewczynę, przyjaciół i nową pracę. Jest zdrowy, ma obie ręce i nogi. I w tym właśnie tkwi problem. Bo Amir jest apotemnofilem – obsesyjnie marzy o amputacji. Chciałby, aby jego prawa noga zgniła i odpadła. To pragnienie zżera go od środka i nie pozwala normalnie funkcjonować. Czuje się niespełniony, a do szczęścia brakuje mu jedynie szybkiego cięcia nad kolanem. Godzinami maluje też autoportrety – w swojej wizji uśmiechnięty siedzi na wózku, wreszcie jest sobą. Kiedy poznaje podobną do siebie, marzącą o ślepocie kobietę, wydaje się, że wreszcie będzie mógł zrealizować swój cel. Czy wystarczy mu odwagi?

Amir ma wszystko – kochającą i tolerancyjną dziewczynę, przyjaciół i nową pracę. Jest zdrowy, ma obie ręce i nogi. I w tym właśnie tkwi problem. Bo Amir jest apotemnofilem – obsesyjnie marzy o amputacji. Chciałby, aby jego prawa noga zgniła i odpadła. To pragnienie zżera go od środka i nie pozwala normalnie funkcjonować. Czuje się niespełniony, a do szczęścia brakuje mu jedynie szybkiego cięcia nad kolanem. Godzinami maluje też autoportrety – w swojej wizji uśmiechnięty siedzi na wózku, wreszcie jest sobą. Kiedy poznaje podobną do siebie, marzącą o ślepocie kobietę, wydaje się, że wreszcie będzie mógł zrealizować swój cel. Czy wystarczy mu odwagi?

Amir ma wszystko – kochającą i tolerancyjną dziewczynę, przyjaciół i nową pracę. Jest zdrowy, ma obie ręce i nogi. I w tym właśnie tkwi problem. Bo Amir jest apotemnofilem – obsesyjnie marzy o amputacji. Chciałby, aby jego prawa noga zgniła i odpadła. To pragnienie zżera go od środka i nie pozwala normalnie funkcjonować. Czuje się niespełniony, a do szczęścia brakuje mu jedynie szybkiego cięcia nad kolanem. Godzinami maluje też autoportrety – w swojej wizji uśmiechnięty siedzi na wózku, wreszcie jest sobą. Kiedy poznaje podobną do siebie, marzącą o ślepocie kobietę, wydaje się, że wreszcie będzie mógł zrealizować swój cel. Czy wystarczy mu odwagi?

Amir ma wszystko – kochającą i tolerancyjną dziewczynę, przyjaciół i nową pracę. Jest zdrowy, ma obie ręce i nogi. I w tym właśnie tkwi problem. Bo Amir jest apotemnofilem – obsesyjnie marzy o amputacji. Chciałby, aby jego prawa noga zgniła i odpadła. To pragnienie zżera go od środka i nie pozwala normalnie funkcjonować. Czuje się niespełniony, a do szczęścia brakuje mu jedynie szybkiego cięcia nad kolanem. Godzinami maluje też autoportrety – w swojej wizji uśmiechnięty siedzi na wózku, wreszcie jest sobą. Kiedy poznaje podobną do siebie, marzącą o ślepocie kobietę, wydaje się, że wreszcie będzie mógł zrealizować swój cel. Czy wystarczy mu odwagi?

Amir ma wszystko – kochającą i tolerancyjną dziewczynę, przyjaciół i nową pracę. Jest zdrowy, ma obie ręce i nogi. I w tym właśnie tkwi problem. Bo Amir jest apotemnofilem – obsesyjnie marzy o amputacji. Chciałby, aby jego prawa noga zgniła i odpadła. To pragnienie zżera go od środka i nie pozwala normalnie funkcjonować. Czuje się niespełniony, a do szczęścia brakuje mu jedynie szybkiego cięcia nad kolanem. Godzinami maluje też autoportrety – w swojej wizji uśmiechnięty siedzi na wózku, wreszcie jest sobą. Kiedy poznaje podobną do siebie, marzącą o ślepocie kobietę, wydaje się, że wreszcie będzie mógł zrealizować swój cel. Czy wystarczy mu odwagi?

Amir ma wszystko – kochającą i tolerancyjną dziewczynę, przyjaciół i nową pracę. Jest zdrowy, ma obie ręce i nogi. I w tym właśnie tkwi problem. Bo Amir jest apotemnofilem – obsesyjnie marzy o amputacji. Chciałby, aby jego prawa noga zgniła i odpadła. To pragnienie zżera go od środka i nie pozwala normalnie funkcjonować. Czuje się niespełniony, a do szczęścia brakuje mu jedynie szybkiego cięcia nad kolanem. Godzinami maluje też autoportrety – w swojej wizji uśmiechnięty siedzi na wózku, wreszcie jest sobą. Kiedy poznaje podobną do siebie, marzącą o ślepocie kobietę, wydaje się, że wreszcie będzie mógł zrealizować swój cel. Czy wystarczy mu odwagi?